Farah snapte gelukkig héééél snel dat papa en mama niet voor één gat te vangen waren. (Soms vind ik het wel zielig voor haar dat papa en mama zo consequent zijn…) De tweede nacht kwam ze slechts één keer haar bed uit (oma paste toen op) en vanaf de derde nacht verliep alles van een leien dakje.
En uiteraard prezen wij haar ’s ochtends uitbundig en mocht ze een sticker (ook wel pleister genoemd) op de spaarkaart plakken. Na drie goede nachtjes was de kaart vol en kon Farah trots haar verantwoorde houten snijgroenten in ontvangst nemen. Ook weer geregeld!