Afgelopen dinsdag heeft Farah de magische leeftijd van drie jaar bereikt. Als iemand haar vroeg hoeveel jaar ze was geworden, keek ze eerst naar mij en zei vervolgens: “drie toch?”
Inderdaad, drie. Een prachtige leeftijd om je zus op te voeden (“Nee Leah, dat mag niet.”), om heel driftig te worden als je de sloffen van de babypop niet aankrijgt (waarom moet een babypop in vredesnaam sloffen aan), om nooit genoeg te hebben van Rupsje Nooitgenoeg (die overigens aan het einde van het verhaal geen Rupsje Nooitgenoeg is maar een vadsige Rups Nooitgenoeg).
Maar het is ook de leeftijd waarop Farah een echte knuffelbeer is geworden die af en toe zulke dikke kusjes geeft dat al het snot dat eerst aan haar zat nu aan jou zit.
Kortom: genieten!
Tags: Farah, verjaardag