Maar… sinds twee weken heeft mevrouw de smaak weer te pakken. Laat ik dan even van de gelegenheid gebruik maken een primeur met jullie te delen: gisteren zijn -voor het eerst – alle flessen op gegaan. Driewerf hulde voor Nina! En of dat nog niet genoeg is, is ook haar dagelijkse portie medicijnen gehalveerd. Het wordt nog eens wat met onze spekkie!
Dan nu de volgende stap: vaste voeding. Is ze eindelijk zo ver dat ze normaal haar flesjes leegdrinkt, moeten we er fruit en groente gaan in douwen. Zucht. Voor sommigen is biologisch eigenlijk heel logisch, maar niet voor onze Nina. Ze vindt de bio-wortels van de Appie niet te vreten. Wij eigenlijk ook niet.

En jawel: exact drie weken na de start hiervan waren alle problemen als sneeuw voor de zon verdwenen. Het lijkt er op dit moment dus op dat ze toch allergisch is voor koemelk. De meeste allergische baby’s hebben duidelijke symptomen zoals uitslag of astmatische klachten, Ninaatje heeft alleen ‘maar’ pijn. Er zijn al zoveel gespecialiseerde artsen die haar casus bestudeerd hebben, maar geen van allen dacht aan koemelkallergie. Vandaar dat we het dieet eigenlijk niet eerder geprobeerd hebben. Omdat een inwendig onderzoek met camera voor ons geen optie was, besloten we het dieet toch maar te proberen.

Nina is veranderd in een hongerige en goedlachse baby. Een baby met een perfecte timing: afgelopen maandag moest mama weer voor het eerst werken. Zwaar hoor, zo’n baan in het onderwijs: eerst een half jaar vakantie op kosten van de staat, dan 5 dagen lesgeven (eigenlijk 4, ik was ook nog een dag ziek) en dan weer 2 weken vakantie… Poeh poeh

De medicijnen helpen wel goed tegen de pijn. En ze voelt zich sinds een paar weken ook best happy overdag. Beetje lachen, beetje slapen en natuurlijk soms een beetje krijsen. Maar dat doen Farah en Leah ook nog wel eens. Ons record is drie huilende meisjes…

>>

Eigenlijk willen we voorlopig even geen verdere onderzoeken. Ze groeit immers. Als het echt de spuigaten uit gaat lopen en wij het zelf helemaal zat zijn (het is namelijk extreem frustrerend dat ze niet wil drinken en dat we allebei pijn in onze schouder hebben van dat eindeloze gezeul) kijken we weer verder.

Vanaf volgende maand mag ze vaste voeding. Misschien dat ze daar blijer van wordt. Want zeg nou zelf: het is toch ook waardeloos dat je dag in dag uit alleen maar melk krijgt?

De medicijnen die we enkele weken geleden hebben gekregen, helpen zeker, maar helaas nog niet voor 100 procent. Drinken gaat af en toe nog steeds erg moeizaam. Daarom heeft de kinderarts uit Zoetermeer ons doorverwezen naar een maag-darmspecialist in het Juliana Kinderziekenhuis in Den Haag. Vandaag zijn we daar geweest en in overleg met de arts hebben we besloten een serie slikfoto’s te maken. De arts wil graag weten of alles anatomisch in orde is. Dat gaat morgen al gebeuren. Vrijdag krijgen we de uitslag.

Het viel de arts ook op dat de waarde van de PH-meting extreem hoog was. Dat zou wel verklaren waarom ze niet zo in haar hum is, maar het zou ook kunnen zijn dat de meetsonde niet helemaal goed zat. De arts wil het liefst dat de meting opnieuw wordt gedaan, maar voorlopig houden we het even bij de slikfoto’s. Vrijdag overleggen we verder.

Leuk ziekenhuis trouwens: er is zelfs een zeepaardje. Tof beest eigenlijk.

Uit de ph-meting van afgelopen maandag en dinsdag bleek dat Nina een heftige variant van reflux heeft: de spier tussen slokdarm en maag werkt niet goed waardoor de voeding (met maagzuur) terugstroomt de slokdarm in. Dit doet pijn omdat een slokdarm niet tegen dat zuur kan. Bovendien krijgt Nina er een verzadigd gevoel wat er voor zorgt dat ze geen honger heeft. En als je pijn hebt

en geen honger drink je natuurlijk niet goed.

Nina heeft medicijnen gekregen die de hoeveelheid maagzuur beperken. Bovendien wordt haar voeding ingedikt met Johannesbroodpitmeel. Dit is een wit tot geelwit, haast reukloos poeder dat wordt verkregen door het malen van kiemende zaden van de johannesbroodboom. (Bedankt Wikipedia) Waarom deze boom zo heet, heb ik nog even niet uitgezocht. Zal wel iets met het geleuf te maken hebben, maar daar ben ik niet zo in thuis…

Nina drinkt nu alle flessen leeg, het gaat dus erg goed. Helaas zullen we voorlopig nog wel even moeten doorgaan met bovengenoemde middelen, want het kan wel even duren voordat de bewuste spier helemaal naar behoren werkt.

Afgelopen vrijdag is Nina wederom in het ziekenhuis beland: ze had veel pijn bij het drinken en dronk als gevolg daarvan weinig. Bovendien was ze weer erg suf. Ze zat niet echt lekker in haar vel. De arts denkt toch aan iets refluxachtigs, vandaar maandag een onderzoekje.

Met de arts werd afgesproken dat

ze minimaal 540 moet drinken op een dag en dat heeft ze tot vandaag gelukkig steeds gehaald. De sonde die was ingebracht, is tot nu toe niet gebruikt. Dat kan ook niet meer, want mevrouwtje heeft hem eruit getrokken…

Voor in de boeken:

Vrijdag:
Suf, pijn bij het drinken, diarree, matig drinken
Zaterdag:
Suf, diarree, matig drinken, ’s nachts verhoging. Paar grammetjes gegroeid.
Zondag:
Diarree, redelijk drinken, geen verhoging. Niet gegroeid, wel in bad geweest.

Het lijkt erop dat ze ook een of ander buikvirus heeft, maar gezien het feit dat ze niet mee zo suf is , geen verhoging meer heeft en redelijk goed drinkt, is het misschien bijna over.

Morgen wordt de kleine voor 24 uur uitgerust met een meetsonde om te bepalen of ze misschien verborgen reflux heeft. De zogenaamde PH-metrie. De uitslag komt waarschijnlijk dinsdagavond.

En mag Nina dinsdag naar huis, dan mogen we gelukkig woensdag toch naar het ziekenhuis omdat Leahs gips eraf mag. Het was er eigenlijk al af, maar de verpleegkundige heeft het opengezaagd en er een mooie spalk van gemaakt. Met verband eromheen. En omdat dat ook weer losliet, heeft mama er zwart tape omheen gedaan. Een klein stukje maar, want het rolletje was op… Creatief met gips, zeg maar.

Wordt vervolgd.

Nina is alweer een maand oud, tijd voor een update. Nina is een erg lief meisje met een hoog knuffelgehalte. Farah en Leah zijn helemaal fan van haar, ze dragen zelfs hun pop zoals wij Nina dragen. En de poppen liggen ook regelmatig even in de box. Het drinken gaat nog steeds

 erg moeizaam: ze heeft overdag veel last van haar buik en drinkt (daarom?) op een dag niet meer dan 550 ml. Gisteren heeft ze een groot deel van de dag krijsend doorgebracht, erg gezellig… Helaas groeit ze ook niet fantastisch, de score van de afgelopen week was 90 gram in 7 dagen, maar omdat ze vorige keer wel prima gegroeid was, is er geen reden tot paniek.

Vannacht heeft ze voor het eerst echt doorgeslapen, dat was wel jofel: ze sliep van 22.30 uur tot 6.00 uur. Het gevolg hiervan was wel dat ze een voeding oversloeg en dat is dan weer niet zo handig in het kader van het grote groeien. Lastig al die babyperikelen.

De kenners zeggen dat darmkrampjes na 6 weken afnemen en met drie maanden helemaal verdwenen zijn. Daar hopen we dan maar op. Tot die tijd blijven we maar even aanmodderen.

Bij het uittrekken van Leah’s jas stonden we beiden met open mond naar het gips te staren. Wordt vervolgd.

Update: Leah moet toch naar ziekenhuis om een spalk te laten zetten. En dan maandag waarschijnlijk alsnog gips. Over abonnementen gesproken…

Update 2: het oude is een beetje opengezaagd en vervolgens weer gebruikt. Pragmatisch.

Woensdag 27 juli meldden papa en mama (met Nina in de buik…) zich braaf om 8.00 uur in het ziekenhuis. Rond 10.45 uur werd mama naar de ok gereden, alwaar papa zich in een ok-pak mocht hijsen. Compleet met douchemuts en mondkapje. De voorbereidingen voor de keizersnee werden getroffen…

Zo’n ruggenprik is echt walgelijk: allereerst zetten ze een spuit in je ruggenmerg, niet echt een fijn idee. Vervolgens gaan ze met een of ander gemeen ding in je zitten te porren om erachter te komen of ‘ie goed werkt. Als zij denken dat ‘ie goed werkt, zetten ze een mes  in je buik. En het ergste van alles is dat je dat nog enigszins voelt ook. Maar goed, ik had geen keus. Overgeleverd aan de gynaecoloog van wie ik vrij zeker weet dat hij golft.

Enfin, na 10 minuten werd Nina uit mijn buik gerukt. Gezond en wel. 3810 gram schoon aan de haak. En met Nina samen mocht ik naar mijn eigen kamer. Het leek wel of ik een extra dure verzekering had: ik lag alleen. Heerlijk. En het herstel verliep voorspoedig. Na een dag werd ik mijn bed al uit geschopt…

Vrijdag mochten Nina en ik naar huis. Kraamhulp Irma stond ons met raad en daad terzijde. De eerste twee dagen thuis wilde Nina nog even laten weten dat ze het niet met de wereld eens was: vooral ’s nachts had ze veel buikpijn, maar gelukkig is papa een nachtbraker. In twee dagen tijd heeft hij net zoveel films gekeken als in het afgelopen half jaar.

Nina is een ontzettend lieve baby. Heel schattig en grappig.  Farah en Leah zijn ook dol op haar. Ze willen haar de hele tijd op schoot, maar dat willen wij dan weer niet… Want ze snappen nog niet zo goed dat Nina’s hoofd nog een beetje los zit. Bij hun pop zit het toch ook niet los?

Al vrij snel, afgelopen dinsdag ongeveer, vonden we dat Nina weinig groeide, weinig huilde en wel erg veel sliep. Tja, van wie zou ze dat hebben? Wij sliepen dus ook veel, dat was dan wel weer fijn…Na de vele adviezen van kraamhulp en verloskundigen, besloot de kinderarts afgelopen vrijdag dat Nina ter observatie opgenomen moest worden op de kinderafdeling. Dat was wel even schrikken. Ze was inmiddels 11% afgevallen. Ik zie sommigen van jullie denken: dat wil ik ook wel, 11% afvallen. Maar voor baby’s is dat echt niet handig.

Eenmaal in het ziekenhuis ging het drinken al snel een heel stuk beter, maar groeien is niet Nina’s sterkste kant. Het lijkt wel of ze haar energie voor iets anders dan groeien gebruikt, alleen is het niet helemaal duidelijk waarvoor. Niet voor huilen in ieder geval. Ze huilt echt nooit, hooguit 5 minuten per dag. Even afkloppen…

Vanmorgen mocht ze weer naar huis. Ze was in drie dagen 85 gram gegroeid. Ze weegt nu 3535 gram, nog altijd bijna 300 gram onder haar geboortegewicht. En even voor de niet-babykenners onder jullie: een baby hoort eigenlijk binnen een week weer zijn geboortegewicht te hebben. Niet echt om over naar huis te schrijven dus.

Maar goed: de artsen houden haar in de gaten. Vrijdag moet ze weer komen, dan wordt ze weer gewogen en beoordeeld.  De komende tijd zal haar leventje bestaan uit slapen, drinken, poepen (dit doet ze ongeveer acht keer per dag…) en plassen. Niet echt gezellig, wel hard nodig voor de groei. Wordt vervolgd.