Beide dames ontwikkelen zich op verbaal gebied snel en aangezien haastige spoed zelden goed is, gaat er nog wel het een en ander ‘mis’. Hieronder weer wat grappige uitspraken.
Peuter Farah:
Als Farah in een liefkozende bui is, noemt ze ons standaard pappietje en mammietje… En wij noemen haar dan Farietje waarop ze dan doodleuk antwoordt dat ze geen Farietje heet, maar Farah Lynn. Nee, wij heten zeker pappietje en mammietje…
De zusjes zijn ziek. Leah was eerst en toen kwam Farah. Schattig en zielig tegelijk
Vandaag hebben Farah en Leah kennisgemaakt met het fenomeen nieuwbouwwijknatuurijs zonder koek, zopie en luier*. Farah heeft zelfs even geschaatst, maar vond het toch leuker om achter papa aan te rennen over het ijs en aangezien papa ook al heel lang niet meer geschaatst had (en zelfs denkt dat zijn schaatsen te klein zijn ???) kon Farah hem makkelijk bijhouden.
Leah heeft niets anders gedaan dan op het ijs haar handschoenen uitdoen. En mama heeft daarom niets anders gedaan dan op het ijs Leah haar handschoenen weer aandoen.
*Jawel: Zelfs Farah wordt zindelijk…Sinds donderdag draagt ze geen luier meer. En het geld dat we besparen op luiers, geven we nu uit aan cadeautjes. Volgens het consultatiebureau heel pedagogisch verantwoord!
Volgende keer doen Hanne en ik ook mee…
Afgelopen dinsdag heeft Farah de magische leeftijd van drie jaar bereikt. Als iemand haar vroeg hoeveel jaar ze was geworden, keek ze eerst naar mij en zei vervolgens: “drie toch?”
De afgelopen dagen stonden in het teken van Sinterklaas. Afgelopen zondag hebben we op Arnouds werk gefeest met als gevolg dat Farah nu denkt dat Zwarte Piet en Sinterklaas altijd op papa’s werk zijn en dat pappa zijn buikje iedere dag rond eet aan pepernoten en andere lekkernijen. Farah kreeg die dag een pietenpak dat ze de hele week met veel trots gedragen heeft.
Zaterdag 15 november kwam Sint aan in het Stadshart in Zoetermeer en hoewel mama en papa altijd zeiden niet naar Zoetermeer te verhuizen en daar zeker niet naar de intocht van de Goedheiligman te gaan kijken, bleek het toch wel erg praktisch om de oude man zo dicht bij huis te bezoeken.
Mama en Farah stonden tussen de AppieHappie en Bram Ladage toen alle Pieten en de Sint met politieauto’s en een ambulance aankwamen. Farah keek haar ogen uit maar stak ook haar handje uit om de lekkernijen in ontvangst te nemen. Enigszins apathisch maar voldaan zat Farah na het bezoekje weer in de trein terug naar huis…
